ماه رمضون....حس عجیب

خدایِ بزرگی که با چشمهایِ قشنگت,

همه یِ روزهایِ مرا نگاه میکنی,

با من میخندی و با من گریه میکنی,

این روزها کمی بیشتر از همه یِ سالها

حواست به من باشد,

این روزها عجیب میخواهم آخرِ شبها

که همه یِ اهالیِ خانه مان خواب هستند....

توکه پا, توکه پا و پاورچین...

کنارِ پنجره یِ اتاقم قرارِ پنهانی بزاریم

و من از حضورِ دوباره ات, ساعتها غرق شوم,

تو به من بگویی که درست میکنی همه یِ ناتمام هایم را....

و من سرم را پایین بیاندازم و از رویَت خجالت بکشم

بخاطرِ همه یِ لحظه هایی که فراموشت کردم

و وجودت را نادیده گرفتم....

همه یِ کارهایی که انجام دادی تا جلویِ چشمم

باشی و من ناشیانه نگاهم را به رویت بستم..

میخواهم دوباره محوِ همه یِ مهربانی ات بشوم...

خدایِ بزرگِ روزهایِ ابری و دلگیرِ من...

این روزها کمی بیشتر از همیشه به من نزدیک شو,

کمی محکم تر در آغوشم بگیر...

و افسارِ همه یِ تصمیم هایِ زندگی ام را به دست بگیر...

من از این همه تصمیم هایِ غلط گرفتن,

بیزارم...

بیزار....

اولین روز ماه رمضون بود امروز

دلم یجوریه

ی جورعجیب....

چقد فاصله گرفتم از خدا

نمیخام باکسی باشم ینی حوصلشو ندارم

از یطرف تنهایی کلافم کرده

اصن نمیدونم اینا رو براچی مینویسم...

نمازو روزه هاتون ب قول استاد،مبارک

اوناییم ک میان و میخونن و هیچ اثری ب جا نمیزارن،

بدونن ک میدونم

برای خوب شدن حال دلم دعا کنید

سردرگم...